Theodore Dalrymple roept zijn eigen gelijk op.

In deze uitzending op de Belgische TV zie je op een presenteerblaadje gebeuren wat Dalrymple als probleem probeert aan te kaarten. Hier in het kort, maar uitgebreid in zijn boek ‘Door en door verwend, kritiek op de sentimentele samenleving’, toont hij met overtuigende argumenten aan dat mensen irrationeel en sentimenteel naar zichzelf en maatschappelijke problemen kijken.

Het prototype van irrationaliteit zit recht tegenover hem in de figuur van Goedele Liekens. Zij etaleert zichzelf op tenenkrommende wijze als een ‘goed mens’ dat zich met haar onberispelijke sentimenten niet meer geroepen voelt om te luisteren en vooral boos wordt wanneer gekoesterde ideeën (kindjes in Afrika moeten onderwijs krijgen, mishandelde vrouwen zijn zielig) worden ‘aangevallen’. Terecht aangevallen. Het is goed te merken dat deze houding al heel lang voor haar werkt, dat ze niet gewend is om een discussie van de emotie te ontdoen, iets wat veel (TV)vrouwen niet kunnen of durven. Op een gegeven moment is na al die verontwaardiging het hoge woord er uit en wordt Dalrymple verweten een ‘hard persoon’ te zijn, wat een leuk staaltje framing is. Ook de interviewer zit zich in al zijn rechtschapenheid te verkneukelen bij de ongemakkelijke sfeer die deze ‘omstreden’ figuur teweeg brengt, overigens niet zonder genoeg blijk te geven dat hij deze a-sociale figuur heus wel een paar minuten serieus wil nemen en ook even de kans wil geven te reageren. Dalrymple zal zich na afloop hebben verbaasd over zijn eigen gelijk.

 

Facebooktwittergoogle_plusredditpinterestmail