Berlijn update no. 3

FullSizeRenderHet is alweer een tijd geleden dat ik mijn laatste blog schreef over Berlijn. De stad is er nog, net als ik erin, dus dat is alvast gezegd. Onze geliefde auto, een donkerblauwe Peugeot, ons schip en het enige wat nog vertrouwd voelde in deze nieuwe stad is in oktober gestolen op de Prenzlauer Promenade, een straat die klinkt als iets uit een gedicht maar dagenlang onze plaats delict was. Arjen had hem helemaal van zijn eigen centjes gekocht drie jaar geleden, drie jaar minus een dag om precies te zijn, en we tuurden vol ongeloof met onze vrienden die dat weekeind bij ons waren naar de plek waar nu een Daihatsu, of iets wat daarop leek, stond. Arjen fietste door de buurt, we fietsten sámen door de buurt, we dachten na, Arjen deed aangifte. Er volgden dagen van veel telefoontjes plegen, met in het achterhoofd de hoop dat hij nog ergens op zou duiken, en dan bedoel ik niet in Libië of Polen maar op een verzamelplek voor weggesleepte auto’s of ergens anders. ‘Kun je niet onder hypnose?’ stelde ik voor. Arjen deed net alsof hij het niet hoorde. Ik probeerde het nogmaals: ‘Misschien weet je het gewoon echt niet meer waar je hem hebt neergezet!’ Onze vrienden uit Nederland waren dat weekeind getuige van onze staat van ongeloof en distress, maar hun steun en gezelschap waren simpelweg fantastisch. We lachten erom en ik mopperde, vooral toen we verdwaald raakten in een regenachtig Kreuzberg op onze laatste avond en ik bad karma zag in in de bomen, in de dreigende hemel, in het voorbijrazende verkeer, in die hele verdomde klotestad. Het is maar een auto, en hoewel ik uitstapjes mis naar het bos, de luxe van boodschappen doen met de auto, en de gedachte weg te kunnen naar Nederland zonder de kinderen in trein of vliegtuig te moeten vermaken, is het nog allemaal te overzien.

De verzekeringsmaatschappij zat als een detective bovenop ons verhaal want de nieuwwaarde termijn liep de dag na de aangifte af, een beetje verdacht dus. Een expert kwam twee weken later langs en het ons hele dossier moest worden gelicht. Wanneer waren we hier gekomen? Wat kwamen we hier doen? Hoe zat dat nou precies met die auto? Mijn schoonvader van tachtig moest twee keer naar het politiebureau in Nederland om aangifte te doen, de politie in Duitsland was -typisch Duits- onverbiddelijk, elk hokje op elk formulier moest ingevuld worden, van hoeveel inches breed de winterbanden waren tot het nummer op het motorblok. Arjen telefoneerde en regelde, ik deed de rest in huis en met de kinderen. Thom had geen goed woord over voor de boeven die toch zeker wel gepakt moesten worden en als hij nou maar iets groter was dan zou hij ze ‘zeker in de gevangenis gooien!’. Met aftrek van allerlei percentages voor elke maand dat de auto oud was hebben we uiteindelijk genoeg geld teruggekregen om een tweedehands auto te kopen en twee kinderzitjes. We hopen voor de winter weer op de weg te zitten. Wie er nog een cd kan vinden bij het Kruidvat met ‘dierenliedjes’, met ‘de moeder van de duizendpoot’, en ‘de kat Hieronymus’ is mijn held, want die zat in de cd-speler van de Peugeot en draaiden we grijs.

Ik zit nu elke dag de hele dag aan een roman te werken dat in december naar een uitgever moet en ik maak mijn columns voor Jalta, volg nieuws, lees en ga af en toe sporten, lunchen met Arjen en dat is het. In januari ga ik beginnen aan een cursus Duits op de Kastanienallee hier vlakbij. Een maand lang vijf dagen per week les, in de bankjes, huiswerk en zweepslagen. Iets anders zit er niet op. Duits ga ik niet leren bij de bakker. Het zal ook leuk zijn meer mensen te leren kennen en me er volledig op te storten. Hopelijk ben ik dan op het niveau waarop Thom tegen die tijd vast is, die spreekt nu al een aardig woordje, waarbij hij zelf erg streng is op de uitspraak. Hij verbetert mij, zoals het hoort. Rijk zegt alleen nog ‘nein’ maar als ik in het Duits tegen hem begin moet hij vreselijk lachen. Hij lacht mij vast uit, want verstaan doet hij het wel. Het gaat goed met de jongens, Rijk heeft de harten gestolen van de leidsters op de Kita en Thom, die in het begin nog wel eens gepest is, is weer meer zijn oude zelf, als aanstichter, grappen- en praatjesmaker. Zondag zijn we welkom op de Nederlandse ambassade in Berlijn waar Sinterklaas en de regenboogpieten aankomen op de Spree. Koek en zopie is ons beloofd, net als erwtensoep en natuurlijk strooigoed. Paspoorten mee en dan wanen we ons even in Nederland.

Geraakt door de aanslagen in Parijs heb ik mij voorgenomen er deze Kerst een echte ‘troost’kerst van te maken. De kerstmarkten worden hier in de buurt al opgetuigd, waarvan een hele leuke op het terrein van de Kulturbrauerei, met draaimolen, die zondag wordt geopend. De ouders van Arjen komen met de kerst, en verder hopen we natuurlijk op een beetje sneeuw zodat we de heuveltjes die ik her en der al aan het spotten ben kunnen afdalen met de twee sleeën die we nog nooit hebben gebruikt. Het is nu nog erg zacht voor november. Onder de tien graden is het nog niet geweest en vorige week speelden de kinderen nog buiten zonder jas. Het is wel idioot vroeg donker elke dag, om 16.08 uur gaat hier de zon al onder. Naast onze bordjes ligt elke avond een vitamine D pil. De winter in Berlijn belooft lang te worden en koud. De verkoopster in de kinderkledingzaak was verbaasd dat we geen skibroek bij een jas wilde hebben, “dat is normaal hier.” Het is mij hier gaan opvallen dat Nederlandse kinderen eigenlijk niet echt worden gekleed op het weer. Natuurlijk wel een warme jas en wanten en mutsen en hoe kouder hoe meer en zo, maar hier is het een ding. Skipakken, moonboots, wintersokken, wintersloffen, winterhoezen over de fietszitjes, wollige kruippakken, winterpyjama’s, alles is er te krijgen. In veel opzichten lijkt Duitsland op Scandinavië. Wat ik eigenlijk wel heel leuk vindt. Ik ga nu weer, Thom naar de Nederlandse school brengen. Tot de volgende keer, fijn dat jullie lazen. Tschuss!

Facebooktwittergoogle_plusredditpinterestmail

2 reacties

  1. Afke van Vliet zei:

    Hallo Sietske,
    Je laatste blog gelezen. Van de gestolen auto wisten we al via Remco en Leonie. Gelukkig staat er na de nodige en lastige formulieren weer een, weliswaar tweedehands, vervoermiddel voor de deur, of ergens in de buurt geparkeerd. Je vraag naar de cd met kinderliedjes is volgens mij niet zo moeilijk te beantwoorden, want ik heb op Google “De moeder van de duizendpoot” getypt en er verscheen een CD met dat liedje en ook de Kat hieronymus. Is te bestellen, kost € 12,50. Verder sterkte met je roman. We zijn benieuwd. Je hebt het maar druk! Nu ook nog een cursus Duits erbij. Herzliche Grusse (helaas zonder umlaut) von Afke en Ton van Vliet.

    23 november 2015
    Beantwoord
  2. Afke van Vliet zei:

    Leuke foto van de jongens!
    Afke

    23 november 2015
    Beantwoord

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.